ไม่ได้มาเขียนที่นี่ซะนาน

เขียนอยู่แต่ที่ My spaces ของ MSN

เหงาๆ ดูรูปนี้แล้วยิ่งเหงา อุๆ

ความรักกับการให้อภัย

มันคงต้องเป็นของคู่กัน

หากมีเพียงแต่ความรัก

แต่ไม่มีการให้อภัย

รักนั้นก็คงอยู่ได้ไม่นานหรอกใช่มั้ย

แต่สิ่งสำคัญสิ่งนึงของการให้อภัย

ก็คือความรักเช่นกัน

ถ้าเราไม่รักเค้า

เราก็คงไม่อยากให้อภัย

ให้โอกาสเค้าหรอกใช่มั้ย

เพราะรักนะถึงให้โอกาส

กลัวเหมือนกันนะว่าเธอ

จะเห็นโอกาสที่ฉันให้เป็นสิ่งไร้ค่า

เมื่อเธอได้รับมันบ่อยเกินไป

แต่ฉันก็ยังไม่ใช่แข็งพอที่จะตัดใจ

เพราะการตัดใจ

ไม่ใช้เธอเจ็บฝ่ายเดียว

ฉันก็เจ็บปวดด้วยเช่นกัน

จะทำยังไงก็ยังคงรักอยู่

ความหวังดีของฉัน

บางทีอาจจะเป็นดาบสองคม

คมหนึ่งทำร้ายตัวฉัน

คมหนึ่งทำร้ายตัวเธอ

เคยได้ยินคำว่ารักเราไม่เท่ากันมั้ย

ความรักไม่ใช่สิ่งของ

ที่จะสามารถตวงวัดได้ก็จริง

แต่มันก็รู้สึกได้อยู่เต็มหัวใจ

ฉันรู้ตัวฉันเองว่ารักเธอมากเท่าไหร่

แต่ก็ไม่สามารถล่วงรู้ใจเธอได้หรอกนะ

ว่าเธอรักฉันมากน้อยแค่ไหน

เพราะฉะนั้นเธอต้องแสดงความรักออกมา

อย่าให้ฉันรู้สึกไปคนเดียวเลยว่า รักเราไม่เท่ากัน

ฉํนว่าการที่เรารู้สึกว่าคนที่เรารักนั้น

รักเราน้อยกว่าที่เรารักเค้า มันเจ็บปวด

เจ็บปวดกว่าการรักใครข้างเดียวเสียอีก

รู้มั้ยว่าบทจะดีเธอเป็นคนที่ดีมาก

ดีซะจนฉันไม่คิดว่าจะมีคนที่มาดูแลฉันได้ดีกว่าเธออีกแล้ว

เวลาฉันอยู่กับเธอ ฉันวางใจได้ทุกอย่าง

คล้ายเวลาอยู่กัยแม่ยังไงอย่างงั้นเลย

แต่พอถึงบทที่เธอจะทำไม่ดี

เธอทำสิ่งที่ฉันเกลียดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

เธอทำทั้งๆที่รู้ว่าฉันเกลียด

ฉันจะเลือกอยู่กับความดีของเธอ

หรือเลือกที่จะทิ้งความไม่ดีนี้ไปให้ไกลดีนะ

ในเมื่อมันอยู่ในคนๆเดียวกัน

(อยากผ่าเธอออกเป็น2ซีกจัง

แล้วเก็บซีกที่แสนดีไว้ ส่วนซีกที่เลวร้าย

ฉันจะเขวี้ยงทิ้งมันไปให้ไกลสุดๆเลย)

ไม่อยากเอาหัวใจไปผูกติดกับใครเลย

เพราะว่ามันเจ็บมาก เวลาเค้าทำไม่ได้ดั่งใจ

ทำไมนะ รู้ว่าเราไม่ชอบอะไรก็ยังจะทำ

ทำให้เราไม่สบายใจ ให้เรารู้สึกแย่

ทั้งที่เราเคยบอกไปแล้วว่าไม่ชอบ

ขอได้มั้ย อย่าทำอย่างนี้อีกเลย

ไม่เคยขออะไรขอแค่อย่างเดียว

สุดท้ายก็เข้าอีหรอบเดิม

เพราะรักหรอกนะ ถึงเป็นห่วง ถึงไม่พอใจ

ถึงโกรธ เราว่ามันก็คงเหมือนกับที่แม่ตีลูก

เพราะอยากให้ลูกได้ดีอ่ะมั้ง

แต่นี่ไม่ใช่ไง เป็นแค่แฟนกันจะมาอะไรมากใช่มั้ย

เด๋วจะหาว่าเฉือกซะเปล่าๆ งิงิ

ก็แค่อยากให้คนที่เรารักมากที่สุดเป็นคนที่ดี

เราจะได้ไม่รู้สึกว่าเรารักคนเลว เรารักคนผิดหรือเปล่า

เฮ้อ...เวลาไม่สบายใจเวลาเสียใจ

ไอ้ต่อมความเสียใจนี่สงสัยมันจะแถวๆท้อง

เพราะมันจะพุ่งจี๊ดขึ้นมาจากท้องมาจุกที่คอ

พูดอะไรไม่ออก อยากจะร้องไห้ก็อายคนอื่นเค้า

ได้แต่พยายามกลืนมันกลับเข้าไป

กลับไปในท้องอย่างเก่า

เผื่อมันจะย่อยๆๆๆสลายหายไป -*-

แต่มันก็ไม่ยักกะเป็นอย่างนั้นเนอะ

เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เค้าทำ ในสายตาคนอื่นอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อย

รวมทั้งในสายตาเค้าเองก็อาจจะเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย

แต่สำหรับเรา เราไม่ชอบอย่างมากๆ

ถึงแม้ว่ามันจะเกิดข้นไม่บ่อยก็เหอะ

แต่เกิดแต่ละครั้งเราก็เสียใจทุกครั้ง

เราควรจะทนต่อไปมั้ย

ความดีก็มีมาก แต่คนเราถ้ารักจะคบกันแล้ว

มันคงจะไม่ได้มองกันแค่ด้านดีตลอดไปหรอกใช่มั้ย

เรามองว่ไอ้ความดีเนี่ย ไม่มีใครรังเกียจหรอก

ใครได้รีบจากคนอื่นก็มีแต่จะดีใจ

แต่ความเลวเนี่ยสิ จะทนกันได้มั้ย

เราทนได้ แต่เราควรจะทนหรือเปล่าต่างหาก

ความอดทนบางครั้งมันก็กว้างมากก

แต่หากซักวัน มันก็คงต้องมีการระบิดออก

เหมือนลูกโป่งที่ค่อยๆใส่น้ำเข้าไปเรื่อยๆ

มันก็จะค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นๆ

แต่มันจะแตกออกเมื่อไหร่ก็ไม่สามารถรู้ได้

เหมือนกะความอดทนของเราหล่ะมั้ง

อดทนๆๆๆๆ จนไม่รู้เมื่อไหร่วันไหน

มันจะแตก แม้แต่ตัวเราก็ยังไม่รู้เลยจริงๆ

เฮ้อสับสนจริงๆ...

อยากจะปรึกษาแต่ก็ไม่รู้จะปรึกษาใครดี

edit @ 2005/09/21 18:45:21